Nişantaşı Koru

Mimari okuma

Tasarım hikâyesi

1. 01

   A–E blokları arazi eğimini izleyerek farklı kotlara yerleşir ve üst katlarda geri çekilir. Bu hareket, tek çizgide yükselen bir bina cephesi yerine aralarında bahçe ve geçişler bulunan beş ayrı konut gövdesi oluşturur. Bir yerleşimin kentteki ölçeğini yalnız yüksekliği değil, blokların arasındaki boşluklar da belirler.

2. 02

   Teras burada yalnız dairenin dışarı açılan eki değildir. Geri çekilen her kat, üstte özel bir açık alan üretirken alttaki yaşam alanının gölge sınırını da çizer. Farklı derinlikteki balkon ve terasların tekrarı, düz bir cephe yerine ışıkla gün boyunca değişen katmanlı bir dış yüz oluşturur.

3. 03

   Havadan bakıldığında bitkilendirme yalnız zemindeki iç bahçede kalmaz; yükseltilmiş platformlarda ve bazı teraslarda devam eder. Bu görsel süreklilik bütün yeşil alanların ortak olduğu anlamına gelmez. Özel teras, sakinlerin kullandığı ortak bahçe ve çevredeki mevcut ağaçlık doku, erişim ve bakım bakımından ayrı katmanlardır.

4. 04

   Taş tonları, koyu metal elemanlar ve geniş cam yüzeyler bloklar arasında ortak bir malzeme dili kurar. Buna karşılık balkon derinlikleri, parapetler ve gölgelikler değişir. Tekrar ile farklılık arasındaki bu denge, beş bloğun aynı yerleşime ait olduğunu hissettirirken hepsini tek bir büyük bina gibi göstermemeye çalışır.

5. 05

   Bu proje özel bir konut yerleşimidir; iç peyzajı bir kent parkı gibi okumak doğru olmaz. Mimari değer daha sınırlı ama somut bir yerde aranmalıdır: blokların geri çekilmesi ve aralarında bırakılan açıklıklar, sık yapılaşmış Teşvikiye çevresinde projenin kesintisiz bir duvar etkisi oluşturmasını azaltır.