İstanbul

İstanbul’daki projeler, kentin iş akslarındaki yoğunlaşmayı, tarihî dokuda yeniden kullanımı ve yerleşik dokuda yeni konut üretimini farklı ölçeklerde gösterir. Seçkide şehir bu nedenle yalnız simge kuleler üzerinden değil, yapıların zeminle kurduğu ilişki üzerinden okunur.

Kanyon (2006) eski bir fabrika arsasını üstü açık ve kıvrımlı bir yaya sokağıyla keser; konut, ofis ve perakende bu sokağa bakar. Levent Loft (2007) ofis olarak başlanmış bir yapıyı loft konuta çevirir. Zorlu Center (2013), perakende ve kültür programlarını örten peyzaj kabuğu üzerinden bulvar kotundaki meydandan konut bahçelerine uzanan rotalar kurar. Nişantaşı Koru’nun bu dosyada incelenen A–E konut blokları ise Teşvikiye’deki eğimli arazide kademelenerek yoğun dokuda daha parçalı bir yerleşim oluşturur.

Akaretler Sıraevler (2008), Sarkis Balyan’ın 1875 tarihli sıra evlerini cepheleri korunarak konut, ofis, mağaza ve bir otele açar. Vakko Fashion Center (2010) ise yarım kalmış bir otel karkasını, aynalı bir iç kutu ve cam kabukla ofis merkezine dönüştürür; iki proje de yıkıp yeniden yapmak yerine var olanı yeni bir programla yaşatır.

Bu projelerin ortak sorusu, özel bir geliştirmenin kente ne kadar açıldığıdır. Sokak, meydan ve bahçelerin çoğu işletilen ya da sakinlere ait alanlardır; dosyalar bu farkı her projede ayrıca belirtir.