Roppongi Hills

Mimari okuma

Tasarım hikâyesi

1. 01

   Bölgenin merkezindeki Mori Tower 54 kat ve 238 metredir; yaklaşık 40 katı, her biri 4.500 m² civarında geniş ofis katlarıdır. KPF’nin tasarımında kule planda oval bir gövdedir ve cephede yatay bantlar ile katlanmış kâğıdı hatırlatan eğik yüzeyler birlikte kullanılır; Mori Building’in 2003 tarihli açılış bülteni bu yumuşak eğrilerin yakındaki Tokyo Tower’ın yayın sinyallerini bozmamak için de seçildiğini belirtir. Asıl farkı tepesindedir: 49–53. katlar ofise değil kültüre ayrılmıştır. 52. kattaki Tokyo City View seyir galerisi deniz seviyesinden yaklaşık 250 metre yüksekte, 11 metreyi aşan tavanlı ve kesintisiz camla çevrili bir halkadır; Mori Art Museum bir üst katta, en tepededir. Bir özel ofis kulesinin en değerli katlarını halka açık bir müzeye vermek, KPF’nin William Pedersen’ine göre projenin en önemli katkısıdır. Kapak görselinde kulenin oval gövdesini, seyir katı fotoğrafında ise bu halkanın cam çeperini görebilirsiniz.

2. 02

   Kulenin dibinde, bölgenin en alçak kotunda Mōri Bahçesi (Mohri Garden) bulunur. Bahçe, Edo döneminde bir feodal beyin konağına ait arazinin kalıntısıdır ve yaklaşık 4.300 m² büyüklüğündedir. Bir havuzun çevresinde dolaşılarak gezilen klasik Japon bahçesi düzenindedir: patika havuzu dolandıkça şelale, dere, kiraz ve ginkgo ağaçları farklı açılardan görünür. Mori Building yeniden geliştirme sırasında alandaki gölü ve yeşil dokuyu koruduğunu belirtir; asıl değişiklik erişimdedir, çünkü bahçe yeniden geliştirmeden önce halka kapalıydı ve bugün serbestçe gezilebilir. Bahçeye bakan tamamı camla kaplı yapı Fumihiko Maki’nin tasarladığı TV Asahi yayın merkezidir; Maki’nin ekibi bu bahçenin bir yorumunu yayın merkezinin çatısında da kurdu. Fotoğraftaki altın renkli boncuklardan oluşan kalp, Jean-Michel Othoniel’in projenin onuncu yılı için yapılan eseridir.

3. 03

   Roppongi 6-chome, güney yönünde yaklaşık 17 metrelik bir kot farkı olan eğimli bir araziydi. Proje bu eğimi düzlemek yerine farklı kotlarda giriş noktalarıyla çözer. Kuzey ucundaki Metro Hat, yer altı geçidiyle Hibiya hattının Roppongi istasyonuna bağlanan ve bölgeye metrodan girilen kapıdır; KPF, Ōedo hattına da doğrudan bağlantı olduğunu belirtir. Metro Hat, Hillside ve West Walk gibi yaya alanları The Jerde Partnership tarafından, düzgün bir ızgara yerine kıvrılarak ilerleyen yollar olarak tasarlandı. Yayalar araç trafiğinden ayrıldı, kot farkları asansör ve yürüyen merdivenlerle bağlandı. Bu çok kotlu sistemin en okunaklı parçası Gluckman Mayner’in Museum Cone’udur: cam pullarla kaplı elips biçimli bu giriş yapısı, bahçe kotundan, mağaza kotundan, araç indirme kotundan ve ofis girişinden gelenleri aynı merdiven ve asansörlerle üçüncü kata, oradan cam bir köprüyle kule lobisine taşır. Spiral merdiven fotoğrafında bu cam kabuğun çelik taşıyıcı halkalarını görebilirsiniz.

4. 04

   Bölgenin güney ucu konuta ayrılmıştır. Roppongi Hills Residence adıyla anılan dört bina, merkezdeki 43 katlı iki kule (Residence B ve C) ile daha alçak A ve D bloklarından oluşur; resmî Roppongi Hills sayfası toplam 793 konut verir. Konut binalarını Conran & Partners tasarladı ve bunları ofis kulesinden açıkça ayırmak için daha sıcak bir malzeme paleti seçti; 2001’de ilk tamamlanan Gate Tower’daki kırmızı kumtaşı, terakota, traverten, bakır ve ahşap cephe dili komşu konut kulelerine de taşındı. Konut, bölgenin geri kalanından kopuk değildir: doğu-batı yönünde uzanan ağaçlı Keyakizaka caddesi konut bloklarını mağazalar, Grand Hyatt Tokyo oteli, TV Asahi ve dokuz salonlu sinemayla aynı yürüme mesafesine bağlar. Keyakizaka fotoğrafında arka plandaki kızıl tonlu kuleler bu konut binalarıdır; ön plandaki kırmızı bank, caddeye yerleştirilen ısmarlama sokak mobilyalarından biridir.

5. 05

   Mori Building bu yaklaşımı “dikey bahçe şehri” olarak adlandırır: çok sayıda küçük parseldeki dağınık binaları az sayıda yüksek binada toplayıp zeminde yol, park ve meydan için yer açmak. Roppongi Hills’te sitenin yaklaşık yarısı açık alan olarak bırakıldı ve resmî veri sayfası yeşil örtü oranını %29,82 olarak verir. Bunun bedeli zaman ve uzlaşmaydı. Tokyo Metropoliten Yönetimi bölgeyi Kasım 1986’da yeniden geliştirme teşvik alanı ilan etti; yaklaşık 500 hak sahibi önce bir hazırlık derneği kurdu, kentsel plan 1995’te kesinleşti, yeniden geliştirme birliği 1998’de kuruldu ve eski mülklerin yeni binalardaki karşılıklarını belirleyen hak devri planı Şubat 2000’de onaylandı. İnşaat ancak bundan sonra, teşvik kararından 15 yıl sonra başlayabildi. Mori’nin kendi verisine göre sonunda hak sahiplerinin yaklaşık %80’i, yani 400 kadarı projede yer aldı. Fumihiko Maki’nin açılışta söylediği gibi tek bir tasarımcı bütün binaların biçimini belirlemedi; binaları bir araya getiren şey ortak yaya ağıdır. Bütün bölge bugün tek şirket tarafından yönetilir; bu nedenle meydanlar ve sokaklar kamuya açık işletilen özel alanlardır ve bazı yeşil alanlar, örneğin Keyakizaka binasının çatı bahçesi, genel ziyaretçiye kapalıdır.